| cempiau | [tS«m.pi.jAw] | kata adjektif | 1. berkenaan cara berlari yang tidak tentu hala. | Budak-budak tu lari cempiau tengok tok mudem. | [bu.dA/.bu.dA/ tu lA.Äi tS«m.pi.jAw tE.N/ to/ mu.dem] | Budak-budak itu lari tidak tentu hala apabila melihat tok mudim. |
| cemeriau | [tS«.m«.Äi.jAw] | kata adjektif | berkenaan ketawa, menangis, bergaduh atau cakap yang tidak berhenti dan menyebabkan bunyi yang sangat bising; cemeridau, cempiau. | Cemeriau ngat kelah tu bile cekgu takde. | [tS«.m«.Äi.jAw NAt k«.lAh tu bi.l« tSE/.gu tA/.d«] | Bising sangat keadaan kelas itu apabila tiada guru. |
| | | | 2. berkenaan ketawa, menangis, bergaduh atau cakap yang tidak berhenti dan menyebabkan bunyi yang sangat bising; cemeriau, cemeridau. | Cempiau ngat rumoh Pak Abu bila anak cucu balek. | [tS«m.pi.jAw NAt Äu.mh pA/ A.bu bi.lA A.nA/ tSu.tSu bA.le/] | Bising sangat rumah Pak Abu apabila anak cucunya balik. |